Cunradus Rex Burgundiae liberos habuit Rudolphum III. vulgo fatum seu ignavum stirpis ultimum Bertam quae nupsit Ottoni Campaniae Comiti et Trecarum Marchioni cui Ottonem genuit; Giselam quam duxit Henricus Dux Bav. cui natus Henricus postea II. Rex et Gerbam nuptam Hermanno Comiti, quem post Conradum Otto Imp. III. Alemanniae ducem creavit unde nata Gisela Conradi III. Imp. uxor. Nam mortuo Ludolpho filio qui Othonem <penuriae aetatis recuperat> Otto I. ducatum commiserat Burcardo III Burcardi II filio Itae (Ludolphi viduae) fratri uterino. Hoc mortuo imperator Otto II. dedit ducatum Ottoni ex fratre nepoti. Quo mortuo 982 Cunradum I. Alemanniae ducem instituit, cui Hermannus dictus sucessit. Et qui cum Henrico sancto de imperio contendit. Successit ei in ducatu filius Hermannus III. imperatoris consobrinus. Hoc absque sobole extincto Imperator ducatum dat Ernesto I. Comiti qui Giselam Hermanni sororem in matrimonio habet Adalberti Austriae Marchionis fratri ultimo[.] Huic successit Ernstus filius 1015. Conradi Imp. privignu<s>[.] Cunrado salico Imp. facto rebellavere Conradus dux Carinthiae Ernestus Alemanniae ex Gisela conjuge privignus, Welfo Comes Altorfi. Ernesto <occiso> frater ejus Hermannus factus dux Alem. 1030. Cuno Comes Rinfeldi filius Rudolfus dux Allemanniae post < - > Henr. IV electus[.]

Hugonem Marchionem Thusciae obiisse ante Ottonem III consentiunt Petrus Damiani et Chronicon vetus Pisanum apud Ughellum[.]

Hugonem Marchionem Thusciae fuisse Azonis et Obizzonis patrem confirmat Monumentum <T>iferii repertum apud Pignam < - - > eum vocant imperatorem Hetruriae principem[.] Errasse ergo oportet Sigonium et alios qui Hugonem scribunt <cum filiis> Azone et Obizzone in praelio pro Arduino contra Henricum sanctum stetisse, rectius Tristanus C<a>lchi (ni fallor nominat quidem Hugonem sed non ait patrem horum sed Sigonius cum aliunde co< - >isse Hugonemesse eorum patrem, putat Hugonem qui nominatum inter Arduino ass< - > eorum put< - > esse non credibile sit si Hugo Marchio vixisset ipsum potius quam Arduinum filium fuisse regem Italiae[.]

Superest ut probatur Azonem esse illum qui in Germania Cunigundem duxit, Equidem Azonem et Obizzonem fuisse Estenses dominos consentiunt omnes Ut forte in illa arce tunc sedem habuerunt, <et> Azonem fuisse Estensem ait Aventinus qui cum ante Pignam et similes scripserit, non potuit ab illis hausisse sed aliunde comperisse[.]

Mathildis Comitissa separata ab Azone suo < - - > ab consanguinitatem ita Pigna erat autem Azo, Estensis quem Pigna vocat VItum videndum qualis fuerat consanguinitas < - > ergo qui nupta esse potuit Guelfo si is etiam < - > Estensi stirpe < - > fuisse remotiorem[.]

Otto III. obiit circiter anno 1001. Hugo Marchio Thusciae paulo ante ipsum; Theobaldus Marchio Ferrariae avus Mathildis pater Bonifacii Marchionis Thusciae deserto Harduino secutus est partes Henrici sancti, (Ditmarus <de> et ex Florentino qui vitam Mathildis scripsit lib. 4. p. 11. Tessaurus regn. Ital. not. 553. p. 726. +) <Haec  - - > circa ann. 1013. si Azo dicitur a quibusdam Conjugem habuisse Juditham imperatoris filiam. At Sardi vult eum duxisse filiam Guiditae Conradi Imp. filiae atque <adeo> nepotem Conradi imperatoris quid minus probabile videtur[.]

Hodeoeporicon Henrici Sancti, paulo ante obitum, donec in Grone obiit, est in Mso quod citat Browerus[.] Puto esse id quod habeo[.]

Rebellat 1003 Bruno frater regis. Henrici sancti obtenta dominae Gislae matris ejus obtinuit gratiam 1004. An forte hic Henricus III Conradi filius Confusus cum Henrico II seu sancto. NB. Chron. Hildesh. Duches[.]

In diplomatibus Monasteriorum ducatus Wurtenbergici quae edidisse creditur Besoldus ist p. 142 diploma de anno 1296 [- - -] Quod item de Angria testatur Heinric. Savilis tract. de milit. Roman. fol. 84[.]

Orta est querela canonicorum S. Martini contra quosdam Marchiones Italiae, Bonifacium videlicet, Albertum, et Azonem: Otbertum et Hugonem: propter terras B. Martini de Italia quas injuste tenebant. Quorum Hugo accidit ut interea legationis causa Rotbertum Francorum regem adiret et per S. Martini locum transiret, ubi Beatissimi confessoris amore fere biduum moratus audivit querelam et clamorem canonicorum ante s. sepulchrum tam de se quam de aliis supra nominatis Marchionibus. Qui statim spiritu timoris visitatus emendavit S. Martino et Canonicis . . . Guerpivit (+ cessit) Hugo Marchio S. Martino . . . 10 jugera terrae arabilis etc. (Beslius in margina putat factum in villa Soleto hodie, de quo [. . .] Leander Alberti). Hugo autem < - > Marchio iverat in Franciam ut Hugonem regis Roberti filiam peteret in Regem post mortem Henrici sancti is Hugo filius Regis obiit 1026., non [. . .] 1028 ut putavit Baronius[.]

Bonifacii inemine< - > multi (est pater Mathildis) de Alberto Marchione Wippo in vita Conradi Salici p. 432 de Azone Lambertus Bartholdus et alii.

Arnulphus (Archiep. Mediol.) belli (cum Arduino jam in monasterium se abdente) reliquias persecutus [. . .] Hugonem et Berengarium qui agrum latrociniis infestum reddiderant praelio fregit, atque eorum bonis Henrici permissu Mediolanensi Ecclesiae adjudicatis Archiepiscopum earum Comitem pronuntiavit, inde Cremonenses, ut qui eos auxiliis juvissent, aggressus urbem eorum obsedit, ac tribus portis occupatis [. . .] fideles se fore Mediolanensibus obligavit[.] Sigon. Regn. Ital. lib. 8. ann. 1015.

Hic Hugo forte is qui coronationem Romanam teste Ditmaro anno praecednete cum fratribus turbavit[.]

Quid si ab Hugone hoc Azo habuit quod se marchionem Mediolani tulit. forte patruo. Quid si Hugo et Berengarius Rege Berengario II. per fil. Ada< - - > march. < - >[.]

Corius in Hist. Imperatorum Mediolanensi subjecta ineptissime confundit Henricum imp. qui Arduinum profligarit, cum eo qui Pascalem papam cepit. Utrumque attribuens Henrico IV. imp.

Henricus Spelmannus in [. . .] Aspilogia [. . .] vermeinet p. 38. [. . .] als ob der Pabst Benedict den guldenen Reichsapfel erfunden und dem Kayser Heinrich [. . .] 1012. bey seiner ankunfft zu Rom solle verehrt [. . .] haben, mit diesen worthen, [. . .] ne mundo aliter imperaret, qvam ut ipse vivificae crucis vexillo dignus videretur. Welchen guldenen apfel kayser Heinrich dem Cluniacensischen closter hernachmahls geschencket, [. . .] oder wie einige wollen, in verwahrung geben[.] Limn. Tom. 4. addit. ad 2. 4. 28. p. 223[.] Aber viel andere vermeinen es muße solches von einem weit hoheren Ursprung hehrflißen[,] maßen Isidorus 17 orig. 49. die erfindung des guldenen Reichsapfels [. . .] kayser Augusto, die darauff hefftung des [. . .] kreuzes aber [. . .] Constantino beymüßet, ut, wie Nicephorus sagt, doceretur orbem a Christo virtute crucis triumphatum esse. De quo Gotofredus Viterbiensis apud Limnaeum. Adde Hoping de jure insignium c. 6. p. 4. 5. l. n. 605.

Haec Ertl im bayerischen Atlante 1 theil p. 271[.]

[Ottonis III.] filia Jutta ex Ratisbonensi parthenone a Bretislao Bohemiae rapta. Haec ex Dubrovnio lib. 6. Jonstonus Hist. sub Henrico sancto in Bohemicis p. 264[.]

Lambertus quoque locum ubi <Ek>hardus interfectus <fue>rat Polodi < - > vid. 1048. 1052. Polethum Henricus II. teste Chro. Hild. Duches. < - - > in Palidi 1004, 6, 7, 10, 13, 15, 17 quo curtis pars maxima imperialis combusta Ditmar lib. 7[.]

< - > ad Cognominem < - > qui R<umae  - > (Bold est <ceter> vehemens Saxon.) Otto M. < - - > circiter 952. dedit tertiam partem suae < - - - > Abbat< - > a suis parentibus constructum ait. Hodie vix illum vestig< - > [- - -]ae Herzberg[.]

Memorabilis locus Greg. VII. Papae in Epistola ad Episc. Pataviensem et Abbatem Hirsaugiensem de eligendo Rege contra Henricum scripta R< - >sti lib. 8. Epist. 3. ubi diserte dicitur Azonem Marchionem habuisse feudum a papa ejusque continuationem filio ejus duci Welfoni fuisse promissam verbi Si Henricus forte Longobardiam intraverit, admonere te etiam carissime frater volumus, ducem Welphonem et fidelitatem B. Petro faciat, sicut coram imperatrice Agnete et Episcopo Comano mecum disposuit, concesso sibi post mortem patris ejus beneficio. Illum enim totum in Gremium B. Petri desideramus collocare, et ad ejus servitium specialiter provocare. Haec Gregorius. Hanc Epistolam repetens Cardinalis Baronius ad ann. 1081 num. 8. beneficium Azonis credidit fuisse Ferrariam, diserte vocans Azonem Marchionem Ferrariensem. His verbis: In memoriam revocandum de Welphone isto . . . fuisse filium Azonis Marchionis Ferrariensis inhaesisse autem Henrico Regi contra Saxones inde contra Henricum ipsum Rudolpho novo Regi cum privatus esset ducatu Bavariae . . . tradito illo Conrado filio suo Regis Haec Baronius. Et sane nuspiam apparet Mathildem fuisse dominam Ferrariae ut fatetur Florentinus p. 48 credens potuisse Azonem succedere Tedaldo vel Bonifacio, nam Theodaldum habuisse Ferrariam Domnizo docet dicens de papa et Tedaldo: Et sibi concessit ei Ferraria servit[.] Equidem Ferrariam Mathildis ad deditionem coegit anno 1101. Sed hoc ipso tempore obierat Guelfus dux. Qui praeterea non multo ante cum filio Mathildae marito se partibus regiis applicuerat. Nec apparet Mathildim Ferrariae se dominam gessisse, sed communi ope Ventorum et Ravennensium urbem Regiis erepam pro Azone pourimum fecit, quod precessisse Almerico Ferrariae domino in aliis ditionibus sucessisse apparet. Sed cum pater Azonis imperatoris Henrici sancti gratia excidisset, Thedaldus haec< - >ddictissimus Ferrariam illo pulso obtinuit, assentiente ut apparet papa imperatoris in gratiam[.]

Estensis Genealogia

Tristanus Calchus in Historia Mediolanensi lib. 6. pag. 121. cum narasset Arduinum victum Henrico cessisse subjicit: tunc vero extincto pene armato concta sine difficultate Henrico obtemperavere simul quatuor inclyti in Italia Marchiones, Ugo Actius (an forte is Azo) Adelbertus et Obicio aliique non pauci qui partibus adhaeserant, fortuna afflicti universis opibus ceciderunt. Et mox Henricum anno 1014 a Benedicto VIII. Romae coronatum quo quidem tempore, (inquit) in publicis tabulis papiae legimus, Ubertum Comitem, Philippum, Obertum Marchione et liberos ejus, ac Albertum nepotem cunctis rebus exuit ex ea causa quoad cum Arduino hoste suo sensissent, Romanum regnum caedibus rapinis et incendiis vastassent, caeterique rebellionis populares, in quibus non pauci Mediolano Comoque oriundi fuere in Germaniam relegantur[.]

Appendix IIItia Reinecii ad Helmoldi chronicon Slavorum est Hieronymi Falleti Genealogia Estensium, ibi: Hugo III Estensis Genuae, Mediolani et Hetruriae Marchio 995 Uxor Maria Theodati Marchionis Parmensis filia. Obiit 1014. Ex Villanio, Funecio, Petrucio et diplomat. Otthon. III[.] Ejus liberi Azo IV. Estensis Marchio 1014 uxor Cunegunda Guelfi II. Bavariae Ducis f. Elisabeth Marchionis Montferratensis f. et Juditha Conradi II. imperatoris filia obiit 1055[.] Ex Urspergens. (+ sub Lothario Saxone pag. 210 +) Aventino (+ lib. 5. p. 337. +) Lamberto [(]ad ann. 1070. pag. 479 +) Cranzio (+ locum non invenio +)[.]

In Tumulo Hugonis, nulla mentio libero<rum> ejus, nec in fundationibus[.] Apud Ughellum Ital. sac. Tom. 3. ArchiEp. Florentin. pag. 53 est Podonis Archi Episcopi instrumentum donationis ab Hugone Marchione factae, ubi fit mentio domini ducis Hugonis, et suae conjugis, et utriusque prolix vocatur ibi conjux ejus Judithae suspectum mihi illud diploma < - - - >[.] Ibidem diploma pag. 57 ubi Otto servus Apostolorum: datum est, anno 6to Imperii Ottonis, pro salute animae Hugonis. Quod si verum est, videtur imperator factus ejus haeres. Sed Pet. Damiani ait obiisse Ottonem anno uno post Hugonem. Haec omnia consentiunt quia imperator c<onat>us anno 996. mortuus anno 1002. Hugo anno 1001 ergo hoc diploma dedit paulo ante mortem.

Adeilzre<ut>erus in Bavaricis (ni fallor) puto quod conjux Azzonis plurimum in Monasterio Aldofino contulerit, nihil de eo Bucelinus in Germania. De Azone Estensi Adelzreuter parte I. lib. 16. n. 14. Aventinus < - > pag. 337. 343 Welphonem IV. postea I. vocat Lycati< - > filium Azonis vel Ecii tetrarchae Estensis[.]

Apud Pistorium Tom. III. pag. 637. Azonis Estensis conjugis Cunigundae stirps[.]

Tristanus in Hist. Mediolanensi lib. 6. pag. 121 Ugonem, Actinum, Adelbertum, et Obicum quatuor inclytos Marchiones quod cum Arduino sensissent exutos. Sigonius de regn. Ital. ann. 1003 nominat inter confoederatos Arduini (contra Henricum Ottonis III. successorem) Ugonem Estensem Marchionem Tuscanum, cum duobus filiis Azone et Obizzone ex eo Tessaurus pag. 703. de regn. Ital[.]

Idem Tessaurus ait pag. 728 falso < - > Sigonium lib. 8. quod Hugo Estensis cum liberis Azone et Obizone cecierit in pugna stans a partibus Arduini[.]

Historia d'Ugo prencipe della Toscana e Placido Puccinelli 1643 in Venet. 4.^o. <e>st in Catalogo Heinsiano.

1002. diploma temporibus Arduini regis, quod Ecclae Justinae in Piacenia dant Lanfrancus et ejus uxor Berta, filia b. m. Adalberti marchionis. Est apud Camp. Hist. Placent. Ambo profitentur ex Palione sua lege vivere Salicorum[.]

Hugo Marchio qui extincto Henrico sancto Galliam venit ad regem Longobardorum petendum in Gallia credo cognatos habebat certe bona quaedam S. Martini Turonensis in Italia tenebat[.] Hinc non mirum si filius ejus Azo conjugem (secundam) ex Gallia petivit[.] Et si filius Azonis Welfus duxit filiam comitis Flandriae viduam Regis Angliae. Peutestre qu'Hugues deja avoit epousé une Francoise, ce qu'il fit chercher en roy de France[.]

Ugo Azo Adalbertus et < - > Marchiones Ital. 1015. apud Lancellot. Hist. Oliv. lib. 2. n. 42. citat Campi hist. Piacenz. lib. 7 ad ann. 800. Credo eos esse qui pro Arduino < - > Henricum II[.]

Henricus (sanctus) Marchiones Italici regni sua <coll>iditate capiens et in custodia ponens quorum nonnulli fuga lapsi alios vero post correctionem dilatos muneribus dimisit[.] Chron. Novalic. lib. 5[.]

S. Henricus [. . .] Abbati S. Michaelis Porcariana bona [. . .] confirmat anno 1013, profligato Arduino nempe tam Castellum et cortem de Clavusce quam Ugo Marchio dedit quam caetera quae Arduinus Marchio dedit. In Spicileg. Dacherus. Tom. X. paulo post pag. 632.

Privilegium donationis Henrici sancti factum <sam>[- - -]batur filium Kunigundis . . . diu ibi veneratio <laucis> et fili se[- - -] teste Brunnero. tabulae privilegii non supersunt[.]

< - pili> primus Heriberti successor ejus vitam breviariam apud Gelen. lib. 3. synt. 6. Colon. p. 298 tempore Henrici sancti[.]

B. Salleri syntagma de genere S. Henrici imperatoris citatur a P. Reudero in opere de sanctis Bavariae, et dicitur fuisse soc. Jes. Ratisbonae. Conatur is probare Henricum S. fuisse Saxonem sed Bavarum. Iique sequitur P. Raderus.

Odilo, [. . .] Arvernus Roberto regi et Henrico imperatori (Sancto) Gratus dicitur festum omnium sanctorum instituisse apud Monachos suos, quod mox ad alias [. . .] Ecclesias transiit Romano pontifice confirmante. Scripsit vitam Adelheidis [. . .] Ottonis I. [. . .] uxoris[.] Cave scriptor. Eccles.

Adelboldus in vita Henrici II. [. . .] haereditarium [. . .] (solium[)] diximus, quia ut ab his qui Genealogias computare noverant audivimus a Carolo M. ex parte patris decimam septimam et parte matris decimam sextam lineam propagationis tenebat. Blondellus praef. Apol. LXXII. * 2. b. pro decimam legit descendens[.] Nam per patrem fuit septimus a Carolo Magno.

Carol. M. --- Lud. Pius --- Lud. Germ. --- Hadwid uxor Ottonis --- Henricus [. . .] Auc. --- Henr. [. . .] Bav. --- Henricus Bav. II --- Henricus imp.

(+ sed error est +)[.]

Praeceptum Ludovici I. super terminationem [. . .] finium Ecclae Hild. et praeceptum Henrici sancti, de libertate ac defens. Ecclae. Hild. [. . .] Werlae 1013. ubi etiam termini Ecclae. E. K. T. 2. c. 3. §. 5.

Adelboldus schreibt die Genealogisten rechneten von Carolo M. auff Henricum S. nach dieses vater 17 lineas generationis, nach der mutter 16; das kann nun nicht seyn, und durffen seyn 7 oder 6 generationes. Bitte deswegen nachzusehen, und solche wie etwa thunlich seyn möchte zu entwerffen.