Joh. Ferrandus Epinic. pro lil. tria lilia jam Merovingiis familiaria credit in usu tamen ante Philippi Augusti tempora non fuisse censet Petrus Gassendus in vita Peiresci. Ante Ludovicum VII non usurpata statuit Blondell. qui a dicto Rege et aliis unum lilium adhibetum ait post innumera lilia a Ludovico VII. sumta putat. Licet Joh. Jac. Chifletius in Anastasi regis Childerici c. 12. patri ejus Philippo Augusto illud tribuat. Demum Carolus VI. qui anno 1422 mortuus est ad ternarium numerum reduxisse legitur, videatur Spenerus lib. 1. c. 24[.]

Ex Historiis et nummis constat lilia vetustis < - - orum> etiam magnatum sceptris elegantiae causa addita fuisse. Sic Sagittarius habet numisma in agro Thuringico circa Rudolstadium repertum (cum nonnullis aliis in olla compactis, quae Conradi Moguntini ArchiEpiscopi Ludovici Thuringiae Landgravii, Guntheri Comitis, et aliis [. . .] nondum satis notis figuris sunt conspicuae) in quo apparet imperator arcui inter binas Turres insidens, et dextra globum lilio decorum, sinistra sceptrum tenens, cujus superior pars etiam in lilii [. . .] formam abit. Hac inscriptione: Luteger me fecit Vajet. Hic Luteger videtur esse imper. Lotharius Saxo[.] In Archivis Saxo-Gothanis nonnulla reperiuntur quibus sigilla imperatorum inclusa vel appensa liliata ejusmodi sceptra repraesentarit (+ videantur icones additi sub finem Ducangiani Glossarii +) videatur Jacob a Mellen Lubecensis Epistola de antiquis quibusdam nummis Germanicis Historiam Thuringiacam praecipue illustrantibus, ad V. Cl. Casp. Sagittarium Jenae 1677 scripta[.]

Hermanni de Leerbeke [. . .] Dominicani domus S. Pauli [. . .] Chron. Mind. vel Schaumb. item Chron. Mind. versibus ed. Meibom 1620. 4^o[.]

Addidit Meibom. Lippi florium seu poema Justini Lippiensis de Com[itibus] Lipp[iensibus] et Adolfeidem Henrici Aquilonopolensis (+ Nordburg) et ejusdem [. . .] de primordiis urbis Lubecensis libros duos[.] Iste Justinus vixit ante [. . .] annos 360. poema post Guntherum elegantissimum[.]

Leerbekius incipit ab anno 1030. usque ad ann. 1404[.]

Meibom. in notis ad Leerbeccium ait imp. Lotharium fuisse ex Comitibus a Querfurt, uxorem ejus Rixam ex stirpe Witikindia[.]

Citat Meibom. p. 48 Robertum de monte, fastos Stederburgenses (credo esse illius praepositi qui tempore Henr. Leonis vixit +) Martinum Cuthenum Bohemum[.]

Habet diploma fundationis imp. Lotharii, castri et monasterii Sigeburgensis in Slavia prope Travam, p. 49.

p. 54 dubitat an omnino Henricus leo secunda expeditione cum imp. Friderico iverit in Italiam, etsi Sigonius [. . .] inde di<cat> cum suis reversum[.]

p. 56. ait insigne Comitum Orlamundanorum fuisse leonem coronatum, cum caeculis rubeis in area, ut est in insigni ducum Luneb.

p. 58 ait Georgii Rixneri librum Trojaminum esse commentitium[.]

p. 61 de Suerinensi Comite ex Bartensbergorum stirpe ab Henrico leone constituto.

p. 68. de rebus insignibus ab Alb[erto] M[agno] Brunsvic. Luneb. duce in Dania gestis[.]

Post Leerbeccii Chronicon Mindense seu Schaumburgense posuit Meibomius aliud Xron. versibus conscriptum, item nescio quod fragmentum (in prosa) de fundatione Ecclesiarum quarundam maxime Mindensis[.]

Lotharius Saxo ex comitibus de Querfort. vid. de eo Meibom. in not ad. Leerbeck. Habet ejus diploma fundationis Sigeburgi in Holsatia[.]

Lotharii Saxonis Nummus apud Sagittarium descript. ex. Jac. de Mellen Epistola (ad Sagittar.) de numinis Germanicis, excerptum ist gelegt zu Numism. Brunsv.

Georgii Fabritii Memorabilium Voll. 2[.] Priore sunt quasi annales Saxoniae universae a Christo nato continuavit filius Jacob Fabritius usque ad 1608. Posterius volumen res Misnicae[.] In 2do isto volumine duces suos Saxoniae incipit a <principibus> Luneburgiis; intelligit duces Saxoniae ad Albin, unde transit ad Lotharium[,] Henricum superb[um,] Henricum leonem. Ab hoc ad Ascanios[.] <Rar>o citat autores[.] Ait alicubi se dissentientem a Cranzio et Brotufio [. . .] sepulchrorum inscriptiones secutum. p. 18. Inde transit ad landgravios Thuringiae et Marchiones Misniae factos Saxoniae duces[.] Hoc absoluto tractatu de Saxoniae ducibus agit de illustribus Misniae Marchionibus inde a Thimone idque versibus subjiciuntur et Albini versus in Marchiones Misniae[.] Item Lotichii[.] Inde sequuntur annales urbis Misnae[.] Producit Ottonis fundationem Ecclesiae Misnensis[.] Sifridi [. . .] Misnensis presbyteri [. . .] Epitomes libri 2. incipiunt p. 145. Incipit a Martiano imp. Ait Fabritius (anno 1569) vixisse autorem ante annos 260. Pervenit haec Epitome Historica usque ad ann. 1307. cum Dicemannus Marchio Lipsiae occideretur. Ait G. Fabricius praef[atione] esse et alia Chronica Misnensia [. . .] unum quod in Clade Austiana desinit nondum [. . .] editum scriptum lingua vernacula, alterum quod est Veterocellense quod solum hoc nomen [. . .] nunc obtinet estque e Conrado presbytero Lauterburgico magnam partem desumtum (+ an forte ex Chronico Montis Sereni[ +)] de quibus inquit aliquando erit [. . .] dicendi locus.

Subjicitur Reineri Reineccii scriptum de Mysenorum origine [. . .] ex Germanico < - sum> ab Elia Reusnero < - > petit a Mysis. Item oratio Phil. Mel. [. . .] de [gente et regione] Mysorum. Et p. 228 oratio de [. . .] origine Saxonum[.] Ibi p. 240 citatur quaedam Henricus Bassaeus Monachus Ballenstedens[is] et Annales quidam Brunsvicenses[,] Georgi Rixeneri Caduceatoris Bava<ri> catalogus Torneament<orum> vid. oratio de Saxonicis familiis celebribus illa pagina 240.a 240.b etc. et p. 244.b. citat Hamelae lapidem sepulchralem[.] Multa ibi de Witikindo et ducibus Angriae[.]

Uspergensis sub Lothario narrat Azoni marchioni Italiae in dotem a Welphone datam curiam nobilissimam quam habebat in Italia, Elsinam nomine, quam et ipse ab uxore sua (Imiza de Gente Salica de castro Glizberck) in dotem acceperat. Cujus curiae mille et centum mansus sunt, uno vallo (+ una valle credo +) comprehensi.

<Alsa  - > et portus prope Auqilejam hodie Ausa. Cluver. Ital. antiq.

Elsinam ego puto esse Altinam, quod est inter Aquileiam et Patavicios municipium vetus non procul Patavio. De quo Cluver. in Ital. Antiq. lib. 1. p. m. 161 in Venetrum Regione. Fuit prope litus ad ostium < - >. Et notandus est locus Taciti [. . .] lib. 3. hist. [. . .] Relictum Altini praesidium adversus classem Ravennatem, nondum defectione ejus audita, inde Patavium et Abeste partibus adjunxere.

Etsinam esse Altinam non mirum nam et alias E in A, ut Eltena pro Altena, ut in chartulae < - >sto notavi.

Et s in t ut olim Attici < - > hodie vertunt inferiores Germani quin et interdum pro Azone Attone dici constat. Mirae sunt passim nominum defigurationes longe hac remotiores. Imo videtur esse d'Elsa ut conjicit Papebrochius[.]

Azo potentissimus Marchio Italiae qui in Germaniam venit memoratur inter alios apud Urspergensem sub Lothario Saxone p. 210 Aventinum lib. 5. p. 337. Lambertum Schafnaburgensem ad annum 1070.

Appendix IIItia Reinecii ad Helmoldi chronicon Slavorum est Hieronymi Falleti Genealogia Estensium, ibi: Hugo III Estensis Genuae, Mediolani et Hetruriae Marchio 995 Uxor Maria Theodati Marchionis Parmensis filia. Obiit 1014. Ex Villanio, Funecio, Petrucio et diplomat. Otthon. III[.] Ejus liberi Azo IV. Estensis Marchio 1014 uxor Cunegunda Guelfi II. Bavariae Ducis f. Elisabeth Marchionis Montferratensis f. et Juditha Conradi II. imperatoris filia obiit 1055[.] Ex Urspergens. (+ sub Lothario Saxone pag. 210 +) Aventino (+ lib. 5. p. 337. +) Lamberto [(]ad ann. 1070. pag. 479 +) Cranzio (+ locum non invenio +)[.]

In Tumulo Hugonis, nulla mentio libero<rum> ejus, nec in fundationibus[.] Apud Ughellum Ital. sac. Tom. 3. ArchiEp. Florentin. pag. 53 est Podonis Archi Episcopi instrumentum donationis ab Hugone Marchione factae, ubi fit mentio domini ducis Hugonis, et suae conjugis, et utriusque prolix vocatur ibi conjux ejus Judithae suspectum mihi illud diploma < - - - >[.] Ibidem diploma pag. 57 ubi Otto servus Apostolorum: datum est, anno 6to Imperii Ottonis, pro salute animae Hugonis. Quod si verum est, videtur imperator factus ejus haeres. Sed Pet. Damiani ait obiisse Ottonem anno uno post Hugonem. Haec omnia consentiunt quia imperator c<onat>us anno 996. mortuus anno 1002. Hugo anno 1001 ergo hoc diploma dedit paulo ante mortem.

Adeilzre<ut>erus in Bavaricis (ni fallor) puto quod conjux Azzonis plurimum in Monasterio Aldofino contulerit, nihil de eo Bucelinus in Germania. De Azone Estensi Adelzreuter parte I. lib. 16. n. 14. Aventinus < - > pag. 337. 343 Welphonem IV. postea I. vocat Lycati< - > filium Azonis vel Ecii tetrarchae Estensis[.]

Apud Pistorium Tom. III. pag. 637. Azonis Estensis conjugis Cunigundae stirps[.]

Tristanus in Hist. Mediolanensi lib. 6. pag. 121 Ugonem, Actinum, Adelbertum, et Obicum quatuor inclytos Marchiones quod cum Arduino sensissent exutos. Sigonius de regn. Ital. ann. 1003 nominat inter confoederatos Arduini (contra Henricum Ottonis III. successorem) Ugonem Estensem Marchionem Tuscanum, cum duobus filiis Azone et Obizzone ex eo Tessaurus pag. 703. de regn. Ital[.]

Idem Tessaurus ait pag. 728 falso < - > Sigonium lib. 8. quod Hugo Estensis cum liberis Azone et Obizone cecierit in pugna stans a partibus Arduini[.]

Historia d'Ugo prencipe della Toscana e Placido Puccinelli 1643 in Venet. 4.^o. <e>st in Catalogo Heinsiano.

Henninges will die grafschafft Haldesleven sey Lothario (hehrnach imperiatori) durch Erbschafft zugefallen[.] Geneal. part. 2. p. 102. nun findet man Haldesleven in der Historia Henrici Leonis[.]