Kritik, Wünsche und Fragen bitte an: luckscheiter(at)bbaw.de


Erklärung der Spalten
Id Id des Eintrags
Kat.-Nr. Katalog und Katalognummer
Signatur Signatur. Römische Zahlen werden als arabische wiedergegeben
Titel Titel
Incipit Incipit
ca. Angaben zur Datierung: w = wohl; A = Anfang; E = Ende; < = vor; > = nach; k = konjiziert; n = neu datiert; ~ = circa; H1 = 1. Hälfte; H2 = 2. Hälfte; Q1 = 1. Quartal; F = Frühjahr; S = Sommer; H = Herbst; W = Winter; -nn = von dem im Datierungsfeld angegebenen Datum bis nn; F- = Frühjahr bis zu dem im Datierungsfeld angegebenen Datum.
Datum Datum neuen, d.h. gregorianischen Stils, z.B. 23. Februar 1701 = 1701-02-23 (in Klammern Datum alten, d.h. julianischen Stils, sofern der Textzeuge diesem Stil gemäß von Leibniz oder einem Korrespondent datiert wurde).
Akademie Ausgabe Druckort in der Akademie-Ausgabe in der Form Reihe | Band.Nummer / Unternummer
Sigle Sigle des Textzeugens laut „Überlieferung“ in der Akademieausgabe
Absender Absender
Adressat Adressat
Absendeort Absendeort
Textart Textart: Abf. = Abfertigung; Abschr. = Abschrift; Anm. = Anmerkung; Aufzeichn. = Aufzeichnung; Ausz(z). = Auszug (Auszüge); Bemerkg(n) = Bemerkung(en); eigh. = eigenhändig (Leibniz oder Korrespondent); Erg. = Ergänzungen; ermitt. = ermittelt; Exz. = Exzerpt; Hd = Hand; Konz. = Konzept; Korr. = Korrekturen; MF = mitgeteilte Form; MFF = mitgeteilte Formen; Schr. = Schreiber; tlw. = teilweise; unbek. = unbekannt; zs. = zusammen; S = Seite(n); Z = Zeile(n).
Format und Umfang Format und Umfang
Exzerpierte Stelle Das Werk, aus dem Leibniz exzerpiert oder paraphrasiert.
Ordnungsvermerk Ordnungsvermerk von Leibniz zur Ordnung seiner Vorarbeiten zum Opus historicum in vereinheitlicher Schreibung (in Klammern in diplomatischer Transkription)
Ordnungsnummer Ordnungsnummer von Leibniz zur Ordnung seiner Vorarbeiten zum Opus historicum
Wortlaut Wortlaut
Drucke Drucke außerhalb der Akademieausgabe
Bemerkungen Vermischte kürzere Bemerkungen.
Längere Bemerkungen Vermischte längere Bemerkungen
Bezüge zu anderen Textzeugen Bezüge zu anderen Textzeugen desselben Stückes oder zu anderen Stücken.
Druckvorlage Die Zahl in diesem Feld ist die ID desjenigen Textzeugen, der Druckvorlage in der Akademie-Ausgabe war. Es wurden noch bei weitem nicht alle Druckvorlagen erfaßt.

11 Ergebnisse für die Suche:

select where (`Wortlaut` contains "p19244")
Id Kat.-Nr. Signatur Titel Incipit ca. Datum Akademie Ausgabe Sigle Absender Adressat Absendeort Textart Format und Umfang Exzerpierte Stelle Ordnungsvermerk Ordnungsnummer Wortlaut Drucke Bemerkungen Längere Bemerkungen Bezüge zu anderen Textzeugen Druckvorlage
1657 24341 Ms 23, 333 Bl. 3 [Exzerpt aus Ughelli, Italia sacra, Bd. 5] Frideric I. imp. Diploma Datum Bellumensi 1160 5 | 4700.002 L Aufz.; eigh.; Streifen Ughelli: Italia sacra, Bd. 1-9, Rom 1644-1662, Bd. 5, 1653 | Sp. 178 Henricus Leo ("Henricus Leo")
Frideric I. imp. diploma datum Bellunensi 1160. ibi inter testes Henricus Bavariae et Saxoniae dux, Ughell. in Ep. Bellun. T. 5. p. 178.
Leibniz' Handexemplar von F._Ughelli, Italia sacra, Bd. 5, 1653, (mit Provenienz HOFBIB) findet sich heute in Hannover NLB Gi-A 7187:5; weitere Exzerpte daraus hier. 1657
4372 51037 Ms 23, 47(1) Bl. 9 [Exzerpt aus Schriften von Sagittarius] rota in nummo Ludovici Landgravii, apud Sagittar. > 1690-06 5 | 1230.008 L Aufz.; eigh.; unregelm.Zettel Sagittarius: Dissertatio historica de originibus civitatis Luneburgi, Jena 1682 | Bl. E-? Insignia ("Insignia")
Rota in nummo Ludovici Landgravii, eadem tempora Friderici Barb. apud Sagittar. in Ep[istola] de Antiquo [. . .] Thuring[iae] stat[u] (+ an forte ob <principatum terne> est nota arat< - >? +)[.] Numburgi in aede Cathedrali complures statuae, v. Sagittar. in Eccardo II. ubi in clypeo hujus est <flos>. Est et ibi Sizzo comes, qui recensetur inter fundatores, in ejus clypeo est Leo flavus. Is vixit temporibus Henrici III. imp. vide de eo Sagittar. in Corollar. subjectis dissert<atione> de Epis et <amb>.

Billingi ducis imago [. . .] in aede ad S. Mich. Luneburgi depicta in oblonga Tabula, cui aliquot abbatum [. . .] Monasterii insignia sunt addita, in praesenti superat [. . .] loco quidem mota cum [. . .] tamen templum ante aliquot annos renovaretur, [. . .] digna tamen quae restituatur. Sagittar. de orig. Luneb. c. 2. § 20 <lumin>a aurea gemmis ornata in aede S. Michaelis Luneb. de ea idem Sagittar. ibid. §. 21[.]

Beschriebene Rückseite: Bleistiftzeichnung 4372
28286 55978 Ms 12, 713h Bl. 176-177 [Liste hist. Handschr.] Ms Antiquitates > 1691 5 | 1150.405 L Aufz.; eigh. Folio, 1 Seite/Spalte
Ms. Antiquitates Germanicae sonderlich des Kreichgau. Excerpt. ex thesauro Mauritii Fes<s>leri Cancellarii Wurtenbergici, colle<c>tum durch Jacobum Beurlinum. Ist ein teutsch Ms. geheffte<t>, so oben lieget[.]

Ibi repero. Zu Ingelheim stunden 6 gegoßene Seulen die Carolus M. von Ravenna da hin gefuhret[.] Die selbe ließ Pfalzgraf Ludwig 1221 <von> dannen gehn Heidelberg fuhren in das schloß[.] Da stehen sie noch[.]

Ibid. Conrad zu Hohenstauffen Kayser Friedrichs bruder so sich mit Pfalzgraf Heinrichen des Heiligen tochterlein vermehlet[,] habe das schohne konigl. bergschloß zu Heidelberg zu bauen angefangen[,] die statt gewaltig gemehret[,] verwahrt und gezieret mit Mauren und thürmen befestiget, liegt zu Sch<ö>nau begraben[.]

<Caeter-> in excerptis plerique fabulosa. <Manhem> komme von Manno Tuisconis (von dem Deutsch bey Colln) Sohne. Brett<en> von B<ruto> einem Edelen Römer[.]

In posterioribus tamen habet <quaedam non contemnenda> ex Archivis[.]

Epistolae Leonardi Aretini ubi narrat quod a Pontifice <factus> secretarius, non sine difficultate, quod junior aetate videretur[.]

<Dionis> liber de regno a Gregorio Tipherino libri IV translati ad Nicolaum V. papam. Ad Maximilianum I. mittit hunc librum cum Epistola praefixa Franciscus <de> Piccolomin<aeis> Cardinalis[.] Quae Epistola data est ex Urbe Cal. Januar. M. CCCC. sexagesimo nono. Sed Ms. hoc non est integrum[.]

Praefatio sive argumentum Leonis protonotarii sacri palatii Briantey (+ sic lego an Byzantii) sub ^<Vatuchio^> principe (+ is est qui contra Latinos bellum gerebat Constantinos < - que se> imperatorem gerebat +) in librum Ovidii Nasonis de vetula. <Forte> hic ipse autor libri, nam praefatio ejus versa Hexametro. Constat valde consimili ei quo scriptus ipse liber. Ut forte hic ipse Leo eum finxerit[.]

Epistola Bernhardi Mornolen. ad Abbatem suum (Petrum Cluniacensem)[.] Videtur de poematibus quibusdam suis loqui, quae ei mittit[.]

Dieß alles ist in einem convolut[.]

Msa eines im vorigen Seculo circa 1580 <der> alles was er geredt, gehohrt, gedacht auffgeschrieben[,] alles an einandergehengt, Er sagt prid. Kal. Nov. habe ich den vers im traum gemacht. <Pl-s inte- riunt> Bacchus quam framea Martis[.] Er sagt an einem orth <Fugger> und Austriaci haben mir 3 pferde geraubt, und an deren stadt 30 geben. 1585 ritte ich mit 3 pferd, 1588 wils gott mit 30[.] Will dem kayser Tulingen abkauffen. Baro vult < - >. Puto fuisse Wolfium, vult Wulflingen emere propter nomen[.]

Joh. Reichardi Schaes< - >i <Dicaeopaedia in jurispruden - - > institutio 29, 38 <Greffel>.

<juris univers - > distributio Joh. Bodinus.

Epistola Melanchthonis ad Tiepolum legatum Venet<um> repertur in Mso lit. E. fol. cui inscript<io> Adiaforistici et alii tractatus[.]

-Jacob Beurlich, Kanzler Uni Tübingen, + 1561. (Zedler). - Ovidii ... vetula: mittellat. Gedicht, Pseudo-Ovid, Anf. 13. Jh. (Wikipedia). Das Stück ist durch Trennstriche in Abschnitte aufgeteilt, die wir durch eine halbe Leerzeile voneinander trennen. Vor dem mit "Joh. Reichardi" beginnenden Absatz gibt es keinen Trennstrich, aber er beginnt auf einer neuen Seite. 28286
31087 26957 Ms 12, 713h Bl. 97 [Exzerpt aus Hermannus de Lerbecke, Chronicon comitum Schawenburgensium] Hermanni de Leerbeke Dominicani > 1685-03 5 | 1150.332 L Aufz.; eigh.; Streifen, 9,5 x 19 cm 1 Seite/Spalte Hermann von Lerbeck: Chronicon comitum Schawenburgensium, hrsg. v. H. Meibom, Frankfurt/M. 1620 Scriptores nostri ("Script. nostr.")
Hermanni de Leerbeke [. . .] Dominicani domus S. Pauli [. . .] Chron. Mind. vel Schaumb. item Chron. Mind. versibus ed. Meibom 1620. 4o[.]

Addidit Meibom. Lippi florium seu poema Justini Lippiensis de Com[itibus] Lipp[iensibus] et Adolfeidem Henrici Aquilonopolensis (+ Nordburg) et ejusdem [. . .] de primordiis urbis Lubecensis libros duos[.] Iste Justinus vixit ante [. . .] annos 360. poema post Guntherum elegantissimum[.]

Leerbekius incipit ab anno 1030. usque ad ann. 1404[.]

Meibom. in notis ad Leerbeccium ait imp. Lotharium fuisse ex Comitibus a Querfurt, uxorem ejus Rixam ex stirpe Witikindia[.]

Citat Meibom. p. 48 Robertum de monte, fastos Stederburgenses (credo esse illius praepositi qui tempore Henr. Leonis vixit +) Martinum Cuthenum Bohemum[.]

Habet diploma fundationis imp. Lotharii, castri et monasterii Sigeburgensis in Slavia prope Travam, p. 49.

p. 54 dubitat an omnino Henricus leo secunda expeditione cum imp. Friderico iverit in Italiam, etsi Sigonius [. . .] inde di<cat> cum suis reversum[.]

p. 56. ait insigne Comitum Orlamundanorum fuisse leonem coronatum, cum caeculis rubeis in area, ut est in insigni ducum Luneb.

p. 58 ait Georgii Rixneri librum Trojaminum esse commentitium[.]

p. 61 de Suerinensi Comite ex Bartensbergorum stirpe ab Henrico leone constituto.

p. 68. de rebus insignibus ab Alb[erto] M[agno] Brunsvic. Luneb. duce in Dania gestis[.]

Post Leerbeccii Chronicon Mindense seu Schaumburgense posuit Meibomius aliud Xron. versibus conscriptum, item nescio quod fragmentum (in prosa) de fundatione Ecclesiarum quarundam maxime Mindensis[.]

Komplex "Aus: XII B. 713h nach 85 III" Leibniz' Handexemplar des exzerpierten Werkes konnte noch nicht gefunden werden; weitere Exzerpte daraus finden sich hier. 31087
61943 24249 Ms 23, 333 Bl. 106 (alt: Ms 23, 333a Bl. 58) [Exzerpt aus Exzerpt aus Hermann von Lerbeck, Chronicon comitum Schawenburgensium] Dubitat Meibomius an Henricus leo cum imperatore 5 | 4700.099 L Aufz.; eigh.; kurzer Streifen Leibniz: Exzerpt aus Hermann von Lerbeck: Chronicon comitum Schawenburgensium, 1620; Ms; Ms 12, 713h Bl. 97 | Vorlage S. 54 Henricus Leo ("Henricus Leo")
Dubitat Meibomius an [. . .] Henricus Leo [. . .] cum imperatore 2da vice iverit in Italiam, etsi eum inde reversum dicat Sigonius. Not. ad Leerbek. p. 54[.]
Leibniz' Vorlage findet sich heute in Hannover NLB Ms XII 713h Bl. 97. 61943
64553 26999 Ms 12, 713h Bl. 59,3 [g] (alt: Nr. 75) [Exzerpt aus Ughelli, Italia sacra, Bd. 3] Godefredus Viterbiensis Pisanae Ecclesiae Canonicus in diplom. Frid. 5 | 1150.119 L Aufz.; eigh.; Zettel Ughelli: Italia sacra, Bd. 1-9, Rom 1644-1662, Bd. 3, 1647 | Sp. 481 Scriptores ("Scriptores")
Godefredus Viterbiensis Pisanae Ecclesiae Canonicus in diplomate Fred. I. ad ann. 1178. Ughelli T. 3. in Pis. p. 481.
Leibniz' Handexemplar von F._Ughelli, Italia sacra, Bd. 3, 1647 (mit Provenienz HOFBIB) findet sich heute in Hannover NLB Gi-A 7187:3; weitere Exzerpte daraus finden sich hier. 64553
65307 Ms 23, 197 Bl. 34 [Exzerpt aus Wagenseil, Disputatio exhibens catalogum imperatorum, und Roth, De Nicolaitis] Wagenseil diss. de impp. Francis per digressionem 5 | 1100.032 L Aufz.; eigh.; Zettel ca. ca 7cm × 9,cm Wagenseil (Praes.), Disputatio juris publici exhibens catalogum imperatorum qui post Francicos, (Resp.) P. Bernberg, Altdorf 1676 | S. 17-64;;Roth: De Nicolaitis in Apocalypsi c. II.15. delineatis, dissertatio, Jena 1679 | Bl. E 3#'v. Titelblatt
Wagenseil diss. de impp. Francis per digressionem ostendere suscipit, veram esse narrationem de Friderico I. Imperatore ab Alexandro papa calcato. Contra Georg. Remum.

Desiderius Heraldus notis ad Minutium Felicem p. 76 et Reverendus atque Excellentissimus autor diatribae de calumniis in veteres Christianos defendunt quae de Thyesteis Epulis et Oedipodeis concubitibus veterum Haereticorum, Nicolaitarum ac Gnosticorum narrantur esse fabulosa. Contra quos diss. edidit Eberh. Rudolphus Rothius Gymn. Ulm. Conr. Hist. et moral[ium] p[rofessor] p[ublicus] Jenae [. . .] 1679[.]

65307
66300 Ms 23, 181, 2, 10d Bl. 61 [Exzerpt aus Ughelli, Italia sacra, Bd. 3] Fridericus. Imp. Aug. 5 | 4383.057 L Aufz.; eigh.; Streifen Ughelli: Italia sacra, Bd. 1-9, Rom 1644-1662, Bd. 3, 1647 | Sp. 482 Origines Estenses ("Orig. Est.")
Fridericus. . . . R. Imp. Aug. . . . interventu . . . dilectis Capellani nostri Godefredi Viterbiensis Ep. Pisanae Ecclae (sanctae Mariae Majoris Pisanae Eccllae) . . . tradimus dominium sylvae . . . etc. Testes < - > sunt Otto Bambergensis Electus, Wilhelmus Marchio Montisferrati, Henricus Werzia Marchio de < - >asto, Morvell Malaspina Marchio Gerardus Marchio de pa< - >o, Wilhelmus Marchio de Palot p. Ego Getefridus imperialis Aulae Cancellarius vice Philippi Col. AEpi et Italiae Aulae cancellarius < - > Acta sunt haec anno dom. incarn. 1178. ind. II. in palat. AEpiscopali in Pisa 3 Kal. feb. Idem in alio diplomate Ej. Imperatoris dato apud <papam> edodem anno. Ubi testes: Wilh. March. Montisferrati, Henricus Wertio, Marchio Vvasto, Muntuellus (lego Marvelluls), Marchio Malaspina, Wilhelmus Marchio de Paloth. Ughell. Pis. T. 3. p. 482. 848[.]
Leibniz' Handexemplar von F._Ughelli, Italia sacra, Bd. 3, 1647 (mit Provenienz HOFBIB) findet sich heute in Hannover NLB Gi-A 7187:3; weitere Exzerpte daraus finden sich hier. 66300
66726 Ms 23, 611 Bl. 78 [aufgeklebt c] [1. Notiz] [Walkenried] Frid. I. coenobium Walkenried in suam et imperii 5 | 1835.003 / 1 L Aufz.; eigh.; kurzer Streifen ad annum 1188 | Henricus Leo ("1188 | Henricus Leo")
Frid. I. coenobium Walkenried in suam et imperii tutelam recipit in Alstet. 1188.
66726
67178 Ms 23, 250 Bl. 90-91 [Über die Verwandtschaft zwischen den Este und Braunschweig-Lüneburg] L'on n'avoit scu que confusement que les deux 5 | 1650.022 l Abschr.; Schr. Folio, 2.3 Seiten/Spalten
L'on n'avoit scu que confusement que les deux Serenissimes maisons de Bronsvic et d'Este viennent d'une même origine, et les Auteurs qui s'etoient mêles d'en donner la connexion avoient fait des grandes fautes à l'égard des temps et des personnes car les Historiens de la branche Italienne n'avoient pas connu les veritables noms des freres du Duc Guelfe, qui avoient conservé la maison en Italie et ces écrivains mal informés avoient taif mourir Azon Pere de tous ces Princes quarante ans plustost, qu'il n'estoit mort effectivement. Ce qui avoit fait, que quelques uns des plus sçavans hommes d'Allemagne et de France avoient témoigne de doute de la connexion de ces deux Serenissimes maisons.

J'ay eu occasion de lever toutes les difficultés qu'on peut former la dessus, par les écritures trouvées tant à Modene et ailleurs qu'à la Vangadizza lieu de sepulture du Marquis Azon, de sa femme Cunigunde (heritiere des premiers guelfes d'Allemagne et d'autres anciens Marquis d'Este. Mais outre la curiosité de cette recherche, j'ay trouvé quelques connoissances, qui paroissent importantes pour conserver la memoire des anciens droits de la Serenissimi Maison.

Particulierement j'ay trouvé que la branche Italienne, qui s'est continuée sous les noms des Marquis et Ducs d'Este, de Ferrare et de Modene a tenu ses terres hereditaires et ses dignités en fief de la branche s'Allemagne ou des Ancestres de la Serenissime maison; Sans en excepter leur chasteau hereditaire d'Este, dont ils prennoient le nom. En voicy deux titres ou preuves indubitables, que j'ay tirées d'écritures anciennes dont les termes latins se peuvent voir dans les papiers cy joints, et dont je mettray cependant icy le precis et la substance:

Concession du fief d'Este par Henry le Lion 1154. Le cinquieme d'Octobre 1154 l'Empereur Frideric estant dans l'Eveché de Verone entre Bosco e villa Penella, Henry fils de Henry, Duc de Saxe, a investé Boniface et Fulcon Marquis, pour eux et pour leurs freres Albert et Obizon d'Este et de toutes autres terres avec tout l'honneur du monde. Fait sous la tente du Duc 1154 Indiction deuxieme. Je Gebhard Secretaire du sacre Palais ey écrit cecy par ordre du Duc.

Diplome de l'Empereur Frederic l'an 1183. Au nom de la sainte Trinité 1183 le 3. d'Octobre l'Empereur estant à Verone en presence de Conrad Archevêque de Mayence, Godefroy Chancelier, Godefroy Patriarque d'Aquileje et autres a investi le Marquis Obizon d'Este du Marquisat de Genes et de Milan et de tout ce que le Marquis Azon a eu autres foy de l'Empire et que le dit Marquis Obizon ne le reconnoisttra plus du Duc Henry. Cependant le dit Marquis Obizon a receu l'investiture à cette condition, que si le Duc ou ses heritiers seroient retablis un jour, elle ne luy devra point nuire auprés d'eux. Fait à Verone dans le palais de S. Zenon l'an et jour susdit. Je Manfrein Notaire du Sacré Palais et du Seigneur Empereur l'ay mis par écrit et expedié.

Wasserzeichen: Krone, Wappen, darin Posthorn A:id65361

B:id67178

67178
67396 Feller, Otium, 1718, S. 417-419, Nr. XVIII In historia diligenter investiganda, quae fabulis similia Nicht nach F 1698 5 | 1200.014 D Druck
In historia diligenter investiganda, quae fabulis similia, ut verum a falso distingvatur. Attilam tam barbarum non fuisse, ut vulgo creditur, perlegenti Excerpta Prisci patebit. Describuntur ibi ceremoniae, quibus legati ad eum missi excepti, et ritus infeudationibus nostris similes. Juvenci vitam Attilae citat Pigna in historia Estensi. Autor ille mihi videtur supposititius. Historiae de exitu puerorum Hamelensium aliquid veri inesse potest: notum enim ex historia, juvenes et pueros catervatim in terram sanctam profectos. In turri illa prope Moguntiam, quam Mäusethurm appellant, latrones olim commoratos crediderim, eamque inde nomen accepisse (von mausen,) vel a nobilibus quibusdam, von Meusen. Serrarius in libro de Rebus Moguntiacis oppugnavit sententiam eorum, qui Willegisum Archieepiscopum pro filio carpentarii habuerunt, et originem insignium Archiepiscopatus inde traxerunt. Fridericum Barbarossam ab Alexandro Papa conculcatum nemo scriptorum, qui illo aevo vixerunt, prodidit; Baronius hoc commentum jam pridem confutavit, ut et Contelorius in narratione concordiae inter Alexandrum III. et Frider[icum] I. De ejusmodi erroribus in historia, et eorum origine, peculiaris liber conscribi posset, ut Secundus Lancellottus, Abbas, pertractavit Farfalloni degli antichi historici. Venet. 1659. 8.
Feller, Otium, 1718, Nr.XVIII, S.417-419 Den Terminus post quem non unseres Stückes stellt das Ausscheiden Joachim F._Fellers aus Leibniz' Diensten im Frühjahr 1698 dar. 67396