Als Henricus de Badewiden praetendirter von Albert urso eingesezter graf von holstin war, gegen Adolphum com. und Henricum superbum et leonem duces da trieb er den Pribislaum vendischen fursten aus Regerland und Polanenland, hernach wurde er mit Henrico Leone und Adolpho also verglichen, daß Adolphus graf zu Holstein seyn und Wagriam dabey haben solte, aber Henricus Badewide solte das Polaber land unter dem titel der grafschafft Razeburg haben. Dankwert. p. 203.

Henricus de Badewide factus ab Alberto Urso contra Henricum superbum comes in Holstein sed cessit Holsatia tandem, et mansit < - > Razeburg.

Leonis insignia quaedam referunt ad Henricum superbum [. . .] nullo [. . .] verae antiquitatis documento[.] Schurzfleisch de Henr. Leone. th. 2.

Hamburgum olim majoribus Ducum Brunsvico-Lunaeburgensium subjectum fuisse non melius doceri potest, quam ex Petro Lambecio qui fuit Hamburgensis, et Hamburgi sua scripsit edidit et Magistratui suae urbis dedicavit, rerum patriarum scientissimus. Is lib. 1. originum Hamburgensium pag. 36. cum notasset post alios sub Othone magno Saxoniae totius Ducatum fuisse delatum Hermanno Billingio, subjicit: Quare cum et Hamburgum in transalbina Saxonia situm sit, itidem illud ac reliqua Saxonia Duci Hermanno tunc parere coepit. Et pag. 41.

Continua pace et tranquillitate urbs nostra sub eo fructa est ac plurimum beneficentia ipsius cepit incrementi.

Et cum sub Bernardo Brennonis filio Hermanni Billingii nepote ex filio Slavi seu Wendi urbem igne vastassent Dux Bernardus eam restituit. Idem p. 43 et notat p. 44 ex Adamo Bremensi frequenter in Hammaburg egisse et regem Danorum Knut eo ad colloquium invitasse, Et p. 50. in urbe arcem aedificavit ad Alstriam, ubi nunc Equile Senatus est. Et p. 61. filius ejus dux Ordolphus, aliam condidit arcem quae ad diffierentiam paternae dicta est nova et sita fuisse creditur in ea urbis regione quae hodieque Burgi novi nomen retinet. Et p. 64. Dux in novo habitabit oppido, ArchiEpiscopus in veteri[,] circa illa autem tempora (sub Henrico IV. imp.) quod Slavi urbem denuo vastassent Metropolis Hamburgo Bremam translata est. Et p. 76 Magnus Dux Saxoniae, Ordolphi filius quendam nobilem nomine Gotfridum declaravit Comitem Nordalbingiae qui anno 1106. Slavos Praedam probe Hamburgum agentes cum quibusdam Hamburgensibus persecutus ab iis fuit circumventus. Et p. 78 post Magni Ducis obitum Dux Lotharius postea imperator Adolpho I. Comiti de Schauenburg Comitatum Gothefridi dedit (unde colligo Comitem istum Schauenburgium rexisse quidem Hamburgum sed quemadmodum Godefridus sub Saxoniae duce Lothario, cui imperatori facto. Henricus superbus Henrici Leonis pater Magni ducis nepos, successit). Et p. 80 cum imperator Conradus III Henrico ducatum Saxoniae adimere vellet etiam Adolphus II comes qui Henrico haud dubie tanquam subvasallus adhaeserat, comitatu fuit deturbatus, sed restituto Henrico restitutus et ipse ita Helmoldus et Alb. Stadensis. Et p. 81 idem Adolphus cum Henrico Leone contra Pomeraniae principes strenuam < - > operam in praelio periit, filio relicto Adolpho III. cui impuberi Henricus Leo tutorem dedit. Et notat Lambecius continuasse cum adultum erga ducem Henricum paternam benevolentiam et fidem donec Henricus Adolpho offensus quod in bello contra Westphalos Henrici auspiciis militans sibi praedam vindicaret et a Comite Sverinensi incitatus, Adolphum Holsatia Wagria et Stormaria pepulit, qui non fuit restitatus donec longo post tempore Henricus Leo ab imperatore fuit < - > Caesareae Adolpho in Palaestinam milibus Henricus Hamburgum quoque recepit et Bardovicam destruxit, unde p. 86 Hamburgum parum crevit[.] Henricus Leo ex Anglia reversus Hamburgum receperat quod postea ad Adolphum III Comitem Schauenburgensem rursus defecit. Henrico autem mortuo Canutus Rex Daniae per Woldemarum fratrem Hamburgo occupato Adolphum cepit et Danis Holsatiam et Stormarien agnam cedere coepit ita Lambec. p. 93. (idem p. 103) Waldemarus Rex Daniae Alberto Comiti Orlamundario praefectaram earum regionum dedit. Unaque et Hamburgi sed Otto IV. imperator Henrici Leonis filius Hamburgum recepit. Ab eo tempore se Hamburgenses immediatam imperii civitatem ajuntes ut Cranzius. Recepit postea urbem Waldemarus et (pag. 109) 700 Marcis argenti Alberto comiti Orlamundano [Nordalbingia vendidit] Nordalbingiae a se praefecto vedidit. Is cum bellum metueret ab Adolpho IV. tertio filio Comite Schauenburgnsis dicitur Hamburgensibus 1500 marcis argenti ius in urbem vendidisse p. 199. ex Th..... Chronico Ms. et Saxonia lib. 2. citat Atque haec sunt qui lib. 1. rerum Hamburgensium Cimbellius Libi vero notat cum Adolphus IV Schauenburgicus comes Wagriam Stormariam Holsatiam recuperasset etiam (p. 21.) Hamburgum in absolutum sed certis limitibus et strictam rediisse Lambec rer. Hamburg. lib. 1. p. 60. fato concessit Saxoniae dux Bernardus relictus successoribus filiis Ordolpho et Hermanno quorum hic Nordalbingiae Comes ille vero reliquae omnis Saxoniae dux fuit. Et qui quidem hic Hermannus is esse qui in diplomate quaedam ArchiEpiscopi Liemaris dato anno 1088 comes vocatur de Hammaburg. his verbis: Aderant autem de militibus Ducis (Magni filii Ordolphi) Comes II de Hammaburg, comes de Reinoldus etc post vero a Magno Godefridus dicitur comes creatus Nordalbingiae et Hamburgo praefuisse. Credibile est id contigisse post mortem Hermanni[.]

In Sachsen Lauenburg mogen erst Wuithoes gewohnet haben tempore Caroli M. meinet Regino imperatoris filium Carolum transmisso Alb< - - > Hlinones et Smeldingos . . . < - > sequenteTrasco princeps Obotritorum auxilio Saxonum < - > caput Smeldingorum apud eundem Reg. Hlinones < - > videri apud Helmoldum lib. 1. c. 36 ihre hauptstadtLenzen oder Linzen an der Elbe iezo in der marck Br. weil nun der < - > sehr bekand und der Schweldinger ihre nachbarn und der Obotriten werden sie in Lauenb. gewohnt haben in Razeburg ist noch ein orth Smeloco < - > herzog < - > die Wenden geschlagen Helmold l. 35 nomen Smeldursorum evanuit et dicti Polabi, Polabingi, nec Smeldingorum mentio apud Adamum aut Helmondum. Polabi quasi ad Albim < - > Pomerani < - > mare. Polabos etiam < -  rex> Daniae sibi < - >bat. Arnold lib. 3. c. 20. Cranzius in Vandalia Polabium principatum cum < - - > Henricus superbus et Albertus ursus inter Henricum de Bade< - > et com. Adolphum lis de Wagria, recomposita Gertrudis viduaHenrici magis favebat locum < - > consilium < - - - - ->

Sophia soror Henrici superbi <nubit> primo Bertholdo Bertholdi filio duci Alemanniae postea Leopoldo Stiriae domino unde mater est Otocari primi Marchionis Stirae in genealog. ducum Zaringensi. apud Pistor. ad Chron. Constantiense fol. 666[.] Clementia vicissim nupta Henrico Leoni an haec causa divortii[?]

Ricobaldi in vitis imperatorum nam ejus < - > Ravennatensis Ecclae habeo

Chronicon s. Prosperi

Diploma a quo Obizo M. investitur 1276 nullus autor quo de Rinaldo in Hist. Frid. I.

Caroli M. privileg. quo Henrico Estensi dat <ea  - >onem dat in <Tarvisii> profecturus Placentiae Kal. Maji < - > Etherii 775[.] Falet

Ludovicus Aquisgrani 954 dat Comacchiu Othoni Estensi

Hugonis regis Italiae privileg. dat Ferrarae 6. Id. Mart. quo Almericum filium Obizzonis cum uxore Atoperga sub Hertionem recipit[.] Falet[.]

Henrici imp. privileg. MCXI id. April ubi Albertus Azo dicitur filius Azonis[.] Falet[.]

Estenses in Italia studio Henrici superbi Rhodanum adepti. Falet[.]

Faletus dicit nullum scriptorem Rinaldum memorare praeter superiones Mediolanenses et Rocericum citat[.]

Joh. Cremonensem, Leonem, < - > de origine, Ricardum cui < - > conficiendorum annalium cum demandata ideo dicit Faletus se de Rinaldo recuta velle a< - >ffere[.]

Berengarius Sigisfridum Ubertum et Amizium (Obizonem) in possessione Lucae Parmae et Atestis firmasse 916 Eademque libertate erga Almericum Amizii et Albertum Uberta filios usum.

Addit [bricht ab.]

Cap. 9. nitatur Henricum dictum superbum quod formosus esset[.]

Zu Kaysersluther auf der Tumba vorne an den steinen stehet diese Schrifft: Richenze imperatrix Lotharius imperator Heinricus dux.

Lotharius electus voto omnium imperii populorum ut ait Frising. Igitur Henricus superbus vel Leo perperos vocantur Electores[.]

Henricum dictum superbum quod famosus esset Lezner extract. Chron. cap. 9. Zu Kaysersluther auff der tumba vorn an den steinen stehet der spruch: Richenze imperatrix Lotharius imperator Henrici dux. Lezner, Chron. duc. Bruns.

Flores Historiae sacratae Regii Cardinalium serie perpetua a temporibus Leonis IX sive ab anno Christi 1049 quo fere coepit Cardinalitia dignitas eo splendoris et majestatis Ecclesiasticae statu quo nunc est aucta, orbi clarius uno tescere usque ad postrema nostra tempora Autor Illmo et Rmo in christo patre et domino Ludovico donio de Attichus Epo Aeduensi tuteliae Cramoisi 1660. fol. Tom. tres.

Habet Historiam Hugonis a S. Victore, fuit illustri apud Saxones genere, < - > relinquere volens < - > suum Halberstadensis Ecclae Aulii diaconum eodem pertraxit. Et plura de ipso citat < - > et Frizonum et alios hecentures qui faciunt Cardinalem Epum Tusculanum. Gab. Penottus in Hist. script. lib. 2. cap. 33 § 16. et cap. 51. putat fuisse designatum, sed ante insignia accepta obiisse Autor hoc non habet fratrem Henrici superbi qui inter Cardinales a quibusdam refertur.

Georgii Fabritii Memorabilium Voll. 2[.] Priore sunt quasi annales Saxoniae universae a Christo nato continuavit filius Jacob Fabritius usque ad 1608. Posterius volumen res Misnicae[.] In 2do isto volumine duces suos Saxoniae incipit a <principibus> Luneburgiis; intelligit duces Saxoniae ad Albin, unde transit ad Lotharium[,] Henricum superb[um,] Henricum leonem. Ab hoc ad Ascanios[.] <Rar>o citat autores[.] Ait alicubi se dissentientem a Cranzio et Brotufio [. . .] sepulchrorum inscriptiones secutum. p. 18. Inde transit ad landgravios Thuringiae et Marchiones Misniae factos Saxoniae duces[.] Hoc absoluto tractatu de Saxoniae ducibus agit de illustribus Misniae Marchionibus inde a Thimone idque versibus subjiciuntur et Albini versus in Marchiones Misniae[.] Item Lotichii[.] Inde sequuntur annales urbis Misnae[.] Producit Ottonis fundationem Ecclesiae Misnensis[.] Sifridi [. . .] Misnensis presbyteri [. . .] Epitomes libri 2. incipiunt p. 145. Incipit a Martiano imp. Ait Fabritius (anno 1569) vixisse autorem ante annos 260. Pervenit haec Epitome Historica usque ad ann. 1307. cum Dicemannus Marchio Lipsiae occideretur. Ait G. Fabricius praef[atione] esse et alia Chronica Misnensia [. . .] unum quod in Clade Austiana desinit nondum [. . .] editum scriptum lingua vernacula, alterum quod est Veterocellense quod solum hoc nomen [. . .] nunc obtinet estque e Conrado presbytero Lauterburgico magnam partem desumtum (+ an forte ex Chronico Montis Sereni[ +)] de quibus inquit aliquando erit [. . .] dicendi locus.

Subjicitur Reineri Reineccii scriptum de Mysenorum origine [. . .] ex Germanico < - sum> ab Elia Reusnero < - > petit a Mysis. Item oratio Phil. Mel. [. . .] de [gente et regione] Mysorum. Et p. 228 oratio de [. . .] origine Saxonum[.] Ibi p. 240 citatur quaedam Henricus Bassaeus Monachus Ballenstedens[is] et Annales quidam Brunsvicenses[,] Georgi Rixeneri Caduceatoris Bava<ri> catalogus Torneament<orum> vid. oratio de Saxonicis familiis celebribus illa pagina 240.a 240.b etc. et p. 244.b. citat Hamelae lapidem sepulchralem[.] Multa ibi de Witikindo et ducibus Angriae[.]

Henricus Dux Bavariae vulgo niger Strenuam Lothario Caesari in expugnando castro Norico operam praesti< - > refert Otto Fris. lib. 1. de gestis Friderici cap. 16. Incidit hoc obsiduum in annum 1125 < - > nostrum ibidem occubuisse suspicor quod eodem adhuc anno filius ejus Henricus superbus Bavaris imperasse dicatur vid. Otto. Fris. l. < - > cap. 18. ubi Henricus Noricorum dux supra nominati Henrici ducis filius ob gratiam principis cujus filiam Gertrudim noviter in uxorem duxerat Friderico duci haud memor affinitatis quae ex copula sororis suae Juditae inter ipsos erat; bellum indicit etc. Si itaque Henricus niger anno 1125. adhuc dux fuerit eodemque anno filius illi successerit patrem < - > obiisse censeo. Ejusdem sententiae est Henningesius p. 2. sec. et 3. regni quartae Monarchiae p. 114. Notae ad Vitriar. p. 418. [183?] (+ dubito an qui obsedit Noricum castrum non fuerit Henricus filius +)

Henricus superbus Conrado infestus pacis conditiones accepit et re< - >liato Caesare in ducatus Saxoniae restitutus fuit vid. Steronis Chron. et annal. Wing. 1142 (+ error)[.]

Henrici superbi ab Imp. Lothario Saxone missi expeditio Beneventana. Ughell. Ep. Benev. T. 8. p. 170[.]

Adelbertus Habspugensis Werneri filius duxit Itam Adalrici <Sch>ullendorfii et Brigantii comitis filiam, Henrici superbi et Welfonis ex sorore Wulfilde neptem unde ipse bello implicitus Welfoni contra Hugonem Tubingensem <o>stitit[.]

Henrici superbi titulum prolixum sed ab illius < - > stylo abhorrentem exhibet Franc. Irenicus lib. 3. c. 60. quem recte examinat Schurzfleisch. diss. de Henr. Leone th. 5[.]

Schurzfleisch negat antiquitatis testimonio constare Henricum superbum jam dictum Leonem. Diss. de H. Leon.

Henricum superbum recenset Rena inter duces et Marchiones Thusciae[.]

Schurzfleisch diss de Henrico Leone negat ex antiquitatis documentis constare Henricum superbum jam dictum Leonem[.]

In parte altera Urstisii est fragmentum Historicum incerti autoris [. . .] praefixum Alberto Argentinensi et finiens in electione Rudolphi ibi p. 84. dicitur Henricus [. . .] Noricorum dux [. . .] natione Alemannus ex [. . .] nobilissima et antiquissima familia Welphorum. [. . .] Welpho (frater Henrici Superbi) dicitur princeps Sardiniae, dux Spoleti marchio Thusciae[.]

Mathildis bona Allodialia Innocentius papa II. concedit Henrico superbo apud Baron. 1133[.]

Frater Henrici superbi Conradus monachus Claraevallensis creatus Cardinalis 1141 obiit Bari in Apulia 1142 cum ex Palestina rediret. Ita continuator Ciaconii apud M. d'Osier pag. 3. eorum quae mihi misit < - > folio de ejus sororibus Juditha jupta Friderico duci < - > et Sophia nupta Bartholdo duci <Cerin> vid. d'Osier in Geneal. dictis[.]

De Mathilde in Apol. pro Ottone IV. < - > Meibom. errat ibi < - > Beatricem ejus mulierem facit conjugem Thedaldi marchionis < - > filia conjux Bonifacii. Meibom ait ibi p. 372 rectius restitutionem quis < - > Werneri tribui Lothario, quem Mathildae contribuant Urspergensis et Aventinus lib. 6. (vid. < - >) agit ibi et de Lothario tenente terram Mathildae, et Henrico superbo et (ejus fratris filia credo) Goelfone[.]

Godefridus Palatinus Comes Rheni magnae autoritatis sub Henrico V. imp. fuit socer Welfonis (fratris Henrici superbi) vid. Guelfica posteriora[.]

Henricus vulgo superbus nomen habuit Catuli, ita notavit Cranzius post alios Sax. lib. 6. c. 34. Hunc principem (Henricum Leonem) ab initio aetatis suae cognomentum accepisse Leonis quomodo pater ejus Catuli et Albertus Marchio ursi. Et autor Chronici Ms. Sax. dialecto scripti, putat Henricum ducem sumpsisse Leonis cognomen, ut se patre dicto Welfo praestantiorem declararet, quod falsum puto, nam et pater jam Leo cognominatus est. Welfum dictum puto a genere[.]