In nomine sanctae et individue trinitatis Otto . . . rex et semper Augustus. Justum est et pium [- - -] Anno regni septimo XI^o Kl. novembris. Dat. Germanum notarii nostri Stephani majoris Ecclesiae Mindensis canonici. In insula beati Suiberti Werde feliciter.

Teisterbantii à Toxandris diversi non plene ad Hadr. Valesio nec accurate a compilatore Elzeviriano describuntur, quod apparebit si autorem vitae Suiberti cum ipsis contendamus veteresque Testerbantiae fines perquiramus. Schurzfl. disp. 8. in Collec. th. 7. Batuae proximus Testerbandiae comitatus sed non comprehensa insula Batavorum[.]

Brunonem ducem Saxoniae Ludolfi filium cum fratre Tanquardo Brunsvicensis nobis autorem passim faciunt[.] Sed S. Suibertus circa initium seculi octavi cum suis presbyteris et clericis migrasse ad Saxoniam pervenisseque in quemdam vicum dictum Brunsweick traditur in vita ejus a Marcellino presbytero discipuli cujus nomine edita de qua ad Kal. Martii. Act. Febr. p. <34>[.] p. 312[.]

Bellum inter Saxones et Bructuarios in vita S. Suiberti notavit P. Schaten. scil. Lupia eos dividebat. 706[.]

Historia S. Suiberti quae Marcelmo vel Marcellino tribuitur, non plane spernenda, etsi a recentiore interpolata. Cum interdum appareant magna indicia autoris rebus vicini. Ut cum in characteribus chronologicis exacte conveniunt, exemplo est Wilebrordi cum sociis adventum in Frisiam anno scilicet ab incarnatione domini sexcentesimo novagesimo, pontificante Romae Apostolico viro sancto Sergio papa anno suo 3tio, imperante piissimo imperatore Justiniano ac regnante in Anglia glorioso Alfrido Rege Northumbriorum . . . Episcopante in Ecclesia Coloniensi Aldewino X. Episcopo ejusdem Ecclesiae, legit Cointius Episcopante . . . X anno Episcopatus ejusdem Ecclesiae aut tale quid Vitam Suiberti Surius publicavit I. Martii Marchelinum Wilebrordus educavit dictus est a posteris Marcellinus nomine ad Romanam speciem aptato, utque ita in martyrolog. Rom. celebratur pridie Idus Jul. Alii existimant Historiam Suiberti suposisse, a Neoterico interpolatam. alii foetum recentioris arbitrantur antiquum mentiti. posterior opinio ait Le Cointius (ann. 689. n. 1) nobis nimis austere videtur. Tot mendis scatet, ut Henschenius ad Kalendas Martias a suo opere resecuerit, imitatus Jo. Colganum qui idem fecit in S. Hibern. illi tamen scriptioni (qua rare et caute nos usuros profitemur) autoritatem Beda presbyter, Paulus Diaconus aliique probae notae scriptores conciliant Cointius d. l. Sed ego reperio <rebus> Bedae lib. 5 c. II exscribere, cum de Radbodo citeriore Frisia pulso.

Beda lib. 5 Hist. Eccl. c. 10 . . . venerabilis  . . sacerdos Ecgbertus (autor (Historae Suibertinae, falso facit AEp. Eboracensem) quem in Hibernia insula peregrinam ducere vitam pro adipiscenda in coelis patria retulimus proposuit animo pluribus prodesse, id est inito opere Apostolico verbum dei aliquibus earum quae nondum audierat gentibus evangelizando committere. quarum in Germania plurimas noverat esse nationes a quibus Angli vel Saxones qui nunc Britanniam incolunt genus et originem duxisse noscuntur, unde hactenus a vicina gente Britonum corrupte Germani nuncupantur. Sunt autem Fresones, Rugini, Dani Huni, antiqui Saxones, Boruchtuari etc. Haec Beda. Hic mirum quid Huni. Vetus versio Anglo-Saxonica eadem habet. Neque enim in unquam alibi commemorantur in his oris. Equidem Hunesruck est in Saxonia non procul Corbeja, sed neque ea regio vicina mari, neque opinor nomen hoc a populis habitantibus sed a locorum quantitate, < -am> et Hunes su[-] hodieque inter Rhenum et Mosellam. Remagitanti < - > habitatores esse ad Huntam vel Hunmam fluvium. qui saxonibus Frisiisque vicini <his> id est Diepholtani et Oldenburgii. Frequentissim Saxonibus nostris elidere t, d, vel f, et aemulare relento h. Et in conveniente vocabulo in qui Germani superioribus Hunde ipsis Hunnes <fin- > pro finden winhen pro winden, <bannus bando>  

Frisiorum regnum Oceano adjacebat et a Rheno ad Eidoram usque amnem protendabatur. Citerior Frisia intra Rhenum et Flevum. Hunc Pipinus Radbodo ademit. Autor vitae Suiberti de Pipino circa 690. quia nuper citeriorem Frisiam expulso Ratbodo rege ceperat. Ibi Wiltaburgum, seu Trajectum certe Diaconus lib. 6. c. 3. Hist. Longob. de bello cum Radbodo et Beda lib. 5 c. 11 eisdem verbis: quia nuper citeriorem Frisiam expulso Ratbodo Rege ceperat. Sed cum autor Sudibertinorum retineat verba Bedae, non credibile est fuisse Marchelinum. Neminem Willibrordi vita ibi (in Dania) tum ut fertur regnabat Ongendus homo omni fera crudelior etc. Willebrordus reversus in cuius comitatum Suibertus, in se commisit (rediens a Danis ad Francos) pervenit in confin[i]o Frisonum et Danorum, in quandam insulam, quae a quodam deo suo Fosite ab accolis terrae Fositesland dicebatur, quia in ea ejusdem dei fana fuere constructa . . . parvipendens stultam loci illius religionem vel ferocissimi Regis (Radbodi) animum <Simul> Altfridus in vita Lutgeri. Insulam Circinici. Heligarland quidam dat lant to Borsten[.] v. Henschen not. ad vitam Ludgeri d. 26. Martii.

Pseudomarcellinus Swibertum venisse ad Boruchtarios 705. c. 19. per biennium inter eos moratum c 21. donec exortum inter Saxones et Boructuarios bellum. De hac re Beda lib. 5. c. 12. Suibertus incepto Episcopatu de Britannia ingresso ad gentem Boruchtuariorum. Sed expugnatis mox Boruchtuariis a gente antiquorum Saxonum <dispersi> sunt. Jam Swidbertus <consecratus> ex Beda 643. obiit 913. ex Annal. Petavianis. Haec ergo alio tempore acta.

Vetus Ratingen in quo belli causa inter Saxones et Boructuaribus nati causa datum erat provinciae Boructuariorum teste Marcellino c. 221. est opidulum ducatus Moulensis non longe a dextra Rheni ripa.

Pseudomarcellinus ait: defunctus est sanctissimus Swibertus Werdensis Episcopus anno aetatis suae 69. Pro Abbate dixit Episcopum, sed hinc error eorum qui Swibertum faciunt Episcopum Werdensem ad Alleram qui Episcopatus demum a Carolo M. est funda[tus.] Werda ubi Swibertus est insula Rheni hodie Werd Caesarea. Errant ergo Bucelinus et Bruschius. vid. Cointius 713. n. 8. is duo facit Swibertos unum seniorem qui obiit in Werdensi monasterio alterum juniorem qui primus Ep[iscop]us ad Aleram constitutus a Carolo M., celebraturque in variis martyrologiis pridie Kal. Maji. Sed Swibertus senior secundum Annales Petavianos obiit mense Martio. Pseudomarcellinus <Cat.> Cal. Martii feria 6ta sed hoc anno Christi 717 non consonat, ubi litera dominicalis C adeoque Kal. Mart. feria <2da>[.]